Roy Orbison

Roy Kelton Orbison (ur. 23 kwietnia 1936 w Vernon, zm. 6 grudnia 1988 w Hendersonville^[1]) - amerykanski piosenkarz, autor tekstow i muzyk.

Byl znany przede wszystkim ze swojego charakterystycznego stylu spiewania, zlozonych strukturalnie piosenek, i ciemnych, emocjonujacych ballad. Jego muzyka zostala opisana przez krytykow jako operowa, zyskujac pseudonim ,,Carusa rocka" i ,,The Big O.". Wiele utworow Orbisona wyrazaly wrazliwosc w czasach, gdy wiekszosc wykonawcow rock and rollowych decydowala sie na wyzywajaca meskosc. Najwiekszymi przebojami w jego karierze byly: ,,Blue Bayou", ,,I Drove All Night", ,,Running Scared", ,,Crying", ,,In Dreams", ,,It's Over", ,,Dream Baby (How Long Must I Dream)", ,,Only the Lonely", ,,Mean Woman Blues", ,,You Got It", ,,California Blue" i ,,Oh, Pretty Woman". Znany byl takze ze swojej wstydliwosci i traumy, ktore zwalczal, noszac ciemne okulary przeciwsloneczne.

Nie posiadajac charyzmy scenicznej ani okazalej prezencji, skupil sie na stronie muzycznej i tekstowej swych piosenek. Byl obdarzony operowym glosem, spiewal milosne piosenki, stawiajac sie w pozycji odrzuconego. Laczac to ze swymi cechami fizycznymi, udalo mu sie wykreowac obraz ,,sympatycznego przegranego".

Od polowy lat 60. do konca 80. kariera artysty ulegla zalamaniu, a jego albumy nie cieszyly sie popularnoscia. Nie udaly sie takze proby kariery aktorskiej. Na scene powrocil niespodziewanie, zaproszony do udzialu w nagraniach supergrupy folkrockowej Traveling Wilburys, w ktorej obok Boba Dylana, Toma Petty'ego, George'a Harrisona i Jeffa Lynne'a nagral znakomicie sprzedajacy sie album z przebojem ,,Handle With Care". Przypomniany publicznosci, nagral solowy album pt. Mystery Girl, ktory zostal bardzo dobrze przyjety przez krytykow i sluchaczy. 4 grudnia 1988 w Highland Heights w Cleveland zagral swoj ostatni koncert w zyciu. Zmarl dwa dni pozniej w wyniku zawalu serca^[2].

Tworczosc Orbisona byla inspiracja dla czlonkow grupy The Beatles, grupa ta w poczatkowym okresie swojej tworczosci wzorowala sie na licznych melodiach z piosenek Orbisona.

W roku 1987 zostal wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame^[3], a w styczniu 2010 otrzymal gwiazde na Hollywood Walk of Fame.

Barbara Orbison po smierci meza poswiecila sie trosce o spuscizne po artyscie. Nakladem zalozonej przez nia wytworni Orbison Records ukazalo sie posmiertnie kilka plyt kompilacyjnych z nagraniami studyjnymi i koncertowymi Orbisona.

Z Claudette Orbison (zginela potracona przez ciezarowke w 1966) mial trzech synow, najstarsi sploneli w pozarze ich domu rodzinnego w Tennessee w 1968, najmlodszego (Wesley Orbison, ur. 1965) wychowywali rodzice Roya. Nastepnie poslubil poznana w brytyjskim klubie Niemke, Barbare Wilhonnen Jacobs(inne jezyki), z ktora mial dwoch synow.

• The Official Roy Orbison website
• Roy Orbison Danmark
• Roy Orbison w bazie Notable Names Database (ang.)

• Amerykanscy gitarzysci rockowi
• Amerykanscy wokalisci rockowi
• Amerykanscy wokalisci popowi
• Czlonkowie Rock and Roll Hall of Fame
• Urodzeni w 1936
• Zmarli w 1988

• Artykuly z propozycjami tlumaczen
• Uklad wielokolumnowy - 2 kolumny