Snowkiting

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Snowkiting - zimowa odmiana kitesurfingu. Jest to mlody, bardzo szybko rozwijajacy sie sport laczacy latawiec pociagowy ze snowboardem lub nartami. Do uprawiania snowkitingu potrzebny jest wiatr oraz duza otwarta przestrzen pokryta sniegiem lub lodem. Teren moze byc zarowno plaski, pofaldowany jak i gorzysty. Latawiec bedacy sila napedowa snowkitera jest najczesciej wpiety w uprzaz i znajduje sie zwykle w odleglosci dwudziestu kilku metrow. Do sterowania latawcem sluzy drazek sterowniczy lub manetki.

Snowkiting jest prostszy do nauczenia od kitesurfingu. Twarde podloze pozwala na latwiejszy start i jazde przy stosunkowo slabym wietrze.

Ze wzgledu na znacznie twardsza powierzchnie, zaleca sie uzywanie ochraniaczy i kasku. Wazne jest rowniez aby przed wejsciem na lod sprawdzic jego wytrzymalosc. Snowkiting uprawiany z nalezyta ostroznoscia jest sportem bezpiecznym, ale nie mozna zapominac, ze nalezy on do sportow ekstremalnych. Rekordowe predkosci osiagane podczas jazdy z latawcem na powierzchni, ktora minimalizuje tarcie (zamarzniete jeziora, zmrozony snieg) przekraczaja granice 100 km/h, zas najwieksze skoki (a raczej loty) dochodza do kilkudziesieciu metrow w gore i trwaja po kilkadziesiat sekund.

W roku 2015 reprezentant polski Maciej Zielinski zostal wicemistrzem swiata w snowkitingu podczas mistrzostw organizowanych przez WISSA (The World Ice and Snow Sailing Association)^[1].

Pierwsze proby wykorzystania wiatru do poruszania sie na nartach datuje sie na polowe lat osiemdziesiatych. Kolebka sportu byly Stany Zjednoczone. Pionierzy snowkitingu, jako sily pociagowej do jezdzenia po zamarznietych jeziorach, uzywali paralotni. Kiteskiing, bo tak na poczatku nazywano te dyscypline rozwijal sie glownie w Ameryce Polnocnej. Oczywiscie paralotnia nie byla doskonalym pednikiem. Konstrukcja skrzydla do snowkitingu jest do dzis udoskonalana. Nazwe kiteskiing trzeba bylo zmodyfikowac w polowie lat dziewiecdziesiatych, kiedy to we Francji latawiec polaczono nie z nartami, a ze snowboardem.

Sile latawca wykorzystal Marek Kaminski podczas wyprawy na biegun.

Dzis snowkiting jest jednym z najszybciej rozwijajacych sie sportow zimowych. Na rynku znajduje sie wiele marek produkujacych latawce, zarowno typowo ladowych jak i uniwersalnych (na lad oraz wode)

Latawiec, sluzacy za zrodlo energii napedowej moze miec powierzchnie od kilku do ponad dwudziestu metrow kwadratowych (wymiar jest podany zwykle na zewnetrznej czesci latawca w metrach). Snieg i lod wytwarza mniejsze opory niz woda, jednak jazda w zime zaczyna sie przy mniejszej predkosci wiatru.

Latawce wykonuje sie w dwoch wariantach:

1. Komorowe - miekkie i bardziej podobne w konstrukcji do paralotni. Komory latawca moga byc otwarte lub zamkniete. Te latawce wykorzystywane sa przewaznie w wysokich gorach i do eksploracji nowych terenow
   • W przypadku konstrukcji z otwartymi komorami, latawiec jest gotowy do startu zaraz po rozlozeniu. Podczas lotu ciagla cyrkulacja powietrza zapewnia skrzydlu utrzymanie ksztaltu. Sa to latawce typowo ladowe, gdyz po uderzeniu w wode natychmiast traca swoj ksztalt, nasiakaja woda i ich ponowne wystartowanie staje sie praktycznie niemozliwe.
   • Komorowce z komorami zamknietymi sa latawcami, ktore nadaja sie zarowno na lad jak i na wode. Ich konstrukcja jest bardzo zblizona do skrzydel z otwartymi komorami, z ta roznica, ze kazdy z wlotow powietrza wykonany w sposob nie pozwalajacy wydostac sie powietrzu, ktore wypelnia latawiec. Dzieki temu latawiec nie traci swojego ksztaltu przy kontakcie z woda. Dodatkowo latawiec jest tak skonstruowany by mozna go bylo manualnie otworzyc (najczesciej sluzy do tego zamek blyskawiczny), by moc wstepnie wpuscic powietrze do srodka przed startem oraz wypuscic je podczas pakowania.
2. LEI (ang. Leading Edge Inflatable kite) - ze sztywna (pompowana) krawedzia natarcia i listwami usztywniajacymi (rowniez pompowanymi). Latawce te bardzo dobrze trzymaja swoj ksztalt przez co idealnie nadaja sie do kitesurfingu. Snowkiterzy uzywaja ich rzadziej poniewaz uderzenie latawcem pompowanym o twarde podloze moze doprowadzic do pekniecia balonow w latawcu, aczkolwiek latawiec ten jest sprawniejszy aerodynamicznie i uzywany jest podczas wykonywania na sniegu ewolucji tzw. "nowej szkoly" zaczerpnietych z wakeboarding'u, podobnie jak w kitesurfingu.

Uprzaz sklada sie z czterech (dawniej dwoch) linek dlugosci kilku metrow, haka mocujacego dwie z linek do specjalnego trapezu oraz drazka sterowniczego (baru), do ktorego przymocowane sa dwie pozostale linki. Trapez moze stanowic siedzisko dla snowkitera lub obejmowac go w pasie. Niektorzy snowkiterzy jezdza niewpieci do trapezu, co pozwala na wykonywanie tzw. trikow ,,unhooked" (np. handlepassow polegajacych na przelozeniu baru z jednej reki do drugiej za plecami, podczas skoku).

Najpopularniejszymi nartami, ze wzgledu na cene, sa nadal narty niczym nie rozniace sie od tych uzywanych w narciarstwie alpejskim. Biorac pod uwage wygode uzywania, wszechstronnosc, wytrzymalosc i nieduza twardosc, najlepsze sa narty typu freestyle - o prawie symetrycznej budowie, z podgietymi przodami i tylami. Ich konstrukcja w porownaniu do nart zjazdowych umozliwia swobodna jazde i ladowania tylem. W przypadku snowboardow najczesciej uzywane sa deski symetryczne oraz miekkie wiazania. Niektorzy snowkite'rzy preferuja wiazania typu step-in, ktore pozwalaja na latwe wypinanie i wpinanie buta, pomocne podczas jednoczesnej kontroli deski i latawca.

Zobacz multimedia zwiazane z tematem: Snowkiting

• kitesurfing
• paralotniarstwo
• snowboarding
• lotniarstwo
• szybownictwo
• lotnictwo

Zrodlo: ,,https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Snowkiting&oldid=69287832"

Kategoria:

• Sporty zimowe