Przejdz do zawartosci

Iure uxoris

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Iure uxoris (lac. ,,z prawa zony")[1] - termin uzywany w sytuacji, gdy malzonek krolowej, ksieznej, hrabiny itp. otrzymywal (tron i) wladze danego terytorium z faktu bycia mezem dziedziczki korony. Prawo do tronu tracil zwykle po smierci zony. Szlachcic panujacy iure uxoris byl oficjalnie wladca rownoprawnym ze swoja malzonka i przyslugiwala mu rownowazna pozycja w terytorium. Pozycja malzonki w okresie sredniowiecza byla faktycznie ograniczona. Wladze polityczna skupial w swym reku malzonek. Uwazano bowiem, ze kobieta nie powinna sama sprawowac wladzy, totez w razie smierci meza szukano dla owej panujacej wdowy nowego malzonka. Od konca sredniowiecza role zaczely sie zmieniac. Dla zabezpieczenia terytorium ograniczono pozycje i wplywy meza panujacej kobiety (patrz: ksiaze malzonek).

Wladcy iure uxoris

[edytuj | edytuj kod]

Anglia

[edytuj | edytuj kod]
  • Maria I Tudor od 1553 r. krolowa Anglii wspolpanowala ze swym mezem, krolem Hiszpanii Filipem II, od 25 lipca 1554 do swej smierci 17 listopada 1558 r.
  • Maria II Stuart wspolpanowala z mezem Wilhelmem Oranskim (Stadhouderem Niderlandow) od 13 lutego 1689 do swej smierci 28 grudnia 1694 r. W 1689 roku parlament ofiarowal korone Marii. Wilhelm mial byc u jej boku jedynie ksieciem malzonkiem, ale zazadal tytulu krolewskiego. Parlament wyrazil zgode, pod warunkiem ze Wilhelm bedzie krolem tylko na czas zycia Marii (pozniej korona miala przypasc, w przypadku bezpotomnej smierci krolowej, jej siostrze Annie) - jednak oranski ksiaze chcial byc krolem nawet po smierci zony. W toku debat zaproponowano nawet, aby nie nadawac Wilhelmowi zadnego tytulu, lecz na to nie chciala zgodzic sie Maria. Ostatecznie parlament zaproponowal korone obojgu malzonkom.

Krolestwo Jerozolimskie

[edytuj | edytuj kod]

W Krolestwie Jerozolimskim wielu monarchow uzyskiwalo tron na skutek poslubienia krolowej:

Ksiestwo Akwitanii

[edytuj | edytuj kod]

Krolestwo Kastylii

[edytuj | edytuj kod]

Krolestwo Nawarry

[edytuj | edytuj kod]

Krolestwo Sycylii

[edytuj | edytuj kod]

Krolestwo Polski

[edytuj | edytuj kod]
  • Jadwiga Andegawenska - od 1384 krol Polski[b] - panowala wspolnie ze swym mezem krolem Polski i wielkim ksieciem litewskim Wladyslawem II Jagiella od 4 marca 1386 (koronacja Wladyslawa II) do 17 lipca 1399 (smierc Jadwigi). Po smierci zony Jagiello pozostal na tronie.
  • Anna Jagiellonka - wybrana w 1575 na krola Polski przez szlachte sprzeciwiajaca sie nielegalnemu (bez zgody pola elekcyjnego) wyborowi Maksymiliana II Habsburga, jednoczesnie z wyborem Anny podjeto decyzje o ,,przydaniu jej za malzonka" Stefana Batorego, ktory w ten sposob zostal krolem iure uxoris; po smierci Stefana Batorego (1586) Anna Jagiellonka nie wyrazila woli samodzielnego sprawowania rzadow, dokonano wiec elekcji jej siostrzenca Zygmunta III Wazy, ktorego kandydature Anna zglaszala i wspierala.

Krolestwo Wegier (i Chorwacji)

[edytuj | edytuj kod]

Hrabstwo Tyrolu

[edytuj | edytuj kod]

Terminy pokrewne

[edytuj | edytuj kod]
  • suo iure (,,z wlasnych praw") - oznacza wlasne tytuly, dobra danej kobiety w przeciwienstwie do tytulow, dobr meza. Przykladowo Eleonora Akwitanska byla krolowa Anglii (jako malzonka Henryka II) i ksiezna Akwitanii suo iure. Termin mozna odniesc do tytulow samodzielnie panujacych wladczyn.
  • iure matris (,,z praw matki") - oznacza prawo do tytulu (sprawowania wladzy, tronu) odziedziczone po kadzieli. Matka posiadacza takich praw byla samodzielnie panujaca wladczynia, czyli posiadaczka dobr, praw. Przykladem Ryszard Lwie Serce, trzeci syn Eleonory Akwitanskiej jako dziedzic jej dobr w Akwitanii.

Zobacz tez

[edytuj | edytuj kod]
  1. | Konrad nie doczekal koronacji - zostal skrytobojczo zamordowany w Tyrze przez czlonkow islamskiej sekty asasynow 28 kwietnia 1192.
  2. | Jadwiga zostala koronowana na krola, jako ze polskie prawo nie dawalo krolowej dziedzicznego tronu.

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. | H.C. Black, Black's Law Dictionary, rev. 4th ed. 1968, citing Blackstone's Commentaries, vol. 3, p. 210.