IBM PC

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

IBM PC (ang. personal computer) - oryginalna wersja i przodek platformy komputerow osobistych, zapoczatkowanej 12 sierpnia 1981^[1] roku przez przedsiebiorstwo IBM modelem IBM 5150, znanym jako IBM PC. Zostal opracowany przez zespol inzynierow i wykonawcow pod kierownictwem Dona Estridge'a z IBM Entry Systems Division w Boca Raton, na Florydzie.

Premiera mikrokomputera IBM PC odbyla sie w Nowym Jorku w hotelu Waldorf Astoria^[2][3].

Ogolne okreslenie ,,komputer osobisty" bylo w uzyciu jeszcze przed 1981, stosowano je juz w 1972 roku dla Xerox PARC Alto, ale ze wzgledu na sukces modelu IBM Personal Computer, okreslenie ,,PC" zaczelo oznaczac dokladniej mikrokomputer biurkowy zgodny z produktami IBM PC. W ciagu krotkiego czasu od wprowadzenia, producenci i dostawcy innych urzadzen peryferyjnych, kart rozszerzen oraz oprogramowania stali sie rozpowszechnieni. Wplyw IBM PC na rynek komputerow osobistych byl znaczacy przez wprowadzenie standaryzacji platformy komputerow osobistych. ,,Kompatybilne z IBM" stalo sie waznym kryterium wzrostu sprzedazy; tylko rodzina Apple Macintosh zachowala znaczacy udzial w rynku bez zachowania zgodnosci z komputerem osobistym IBM.

Podstawowy kod rozruchowy IBM PC w ROM to BIOS (Basic Input/Output System). Zawiera on biblioteke podstawowych funkcji i zadan, takich jak wyjscie wideo, wejscie klawiatury, dostep do dysku, obsluga przerwan, testowanie pamieci i testowanie innych komponentow systemu. BIOS takze laduje system operacyjny. BIOS oryginalnego IBM PC mogl byc rozszerzony o ROM BASIC (nie mylic z basic ROM), czyli jezyk programowania BASIC w stalej pamieci komputera (ROM). Do tego celu na plycie glownej komputera PC przeznaczono 4 podstawki pod pamieci ROM (4x8kB), albo jedna podstawke pod ROM 1x32kB (czasami zdarzalo sie 5 podstawek - albo jedno - 4x8, albo drugie - 1x32).

Nazwa IBM PC byla przez pierwsze dwa lata calkowicie jednoznaczna i odrozniala ten wyrob od innych dostepnych w tym czasie komputerow osobistych takich jak ZX-81 czy produkty z serii Apple i Macintosh.

Gdy w roku 1983 ukazal sie kolejny model IBM PC/XT, przedsiebiorstwo IBM skorzystala z popularnosci nazwy IBM PC nazywajac go IBM PC/rozszerzony (XT to czesty skrot marketingowy angielskiego slowa extended).

Popularnosc platformy IBM PC i wyrobow z nia kompatybilnych, czyli okolo 90% swiatowych komputerow - spowodowala, ze dla wiekszosci konsumentow komputer osobisty, pecet (z jezyka angielskiego personal computer), jest tozsamy z produktem platformy IBM PC.

Wprowadzenie UEFI zerwalo ze standardem platformy IBM PC opartej na BIOS.

IBM PC jako jednostka komputera sam w sobie nie zawieral kompletnego systemu operacyjnego, jedynie podstawowe oprogramowanie w pamieci stalej ROM (wspomniany BIOS), ktory umozliwial wczytanie systemu operacyjnego z dyskietki lub dysku twardego, co dopiero tworzylo kompletna platforme systemowa dla aplikacji.

W 1980 roku firma IBM poszukujac systemu operacyjnego dla nowego komputera osobistego (ktorym mial stac sie IBM PC), skontaktowala sie z firma Digital Research w sprawie systemu CP/M dla procesorow x86. Do porozumienia jednak nie doszlo i IBM ostatecznie zdecydowal sie na system DOS oferowany przez firme Microsoft. System ten z kolei Microsoft nabyl za niewielka, wzglednie, kwote od firmy Seatlle Computer Products. Byl to 86-DOS, rozwijany dalej juz przez Microsoft i sprzedawany w dwoch wersjach: jako PC-DOS przez IBM oraz MS-DOS przez Microsoft.

Poczatkowo IBM oglosil zamiar wspierania wielu roznych systemow operacyjnych: CP/M-86, UCSD p-System oraz IBM PC DOS. Na premiere dostepny byl jednak tylko ten ostatni - system sprzedawany przez sama firme IBM. Nim inne systemy zdazyly pojawic sie w sprzedazy (co stalo sie z min. polrocznym opoznieniem), PC-DOS calkowicie zdominowal nowo tworzacy sie rynek systemow operacyjnych dla komputerow osobistych IBM PC.

Microsoft zachowal prawo do samodzielnej sprzedazy systemu DOS, ktory zostal nazwany MS-DOS i byl oferowany jako system dla tzw. "klonow" IBM PC, ktore firmy na calym swiecie mogly legalnie produkowac, gdyz architektura IBM PC nie byla prawnie chroniona, tak jak to mialo zwykle miejsce w przypadku innych platform sprzetowych (np. komputerow firmy Apple). Z czasem tansze "klony" (szczegolnie pozniejszych wersji: IBM PC/XT, IBM PC/AT, i kolejnych opartych o procesory 32-bitowe poczawszy od 80386) zdominowaly rynek komputerow osobistych. Wraz z nimi to wlasnie systemy firmy Microsoft takie jak MS-DOS a pozniej Windows, a nie PC-DOS i OS/2 od IBM, zdominowaly na wiele lat rynek systemow operacyjnych dla komputerow osobistych.

Konkurencyjne systemy, niejednokrotnie znacznie bardziej zaawansowane, oferowala firma Digital Research. Jednak CP/M-86, MP/M-86 (wielodostepna i wielozadaniowa wersja CP/M), Concurrent PC DOS czy pozniejszy DR-DOS, pomimo wiekszych mozliwosci nie zdolaly zdobyc wiekszej popularnosci, glownie ze wzgledu na wysoka cene, znacznie przewyzszajaca produkty Microsoftu.

• IBM PC/XT
• IBM PC/AT

Zobacz multimedia zwiazane z tematem: IBM PC

Zrodlo: ,,https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=IBM_PC&oldid=77549828"

Kategorie:

• Komputery IBM
• Historia informatyki