Przejdz do zawartosci

Distributed Component Object Model

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

DCOM (ang. Distributed Component Object Model) -- interfejs programistyczny realizujacy rozproszony obiektowy model skladnikow. Jest opatentowana technologia firmy Microsoft sluzaca do budowania skladnikow programowych i zapewniania komunikacji miedzy nimi w malej sieci komputerowej. Skonstruowany zostal rowniez zestaw bazowy takich skladnikow.

Rozwiniety z COM jako odpowiedz na CORBA, stal sie pozniej czescia COM+. Zostal przez Microsoft uznany za przestarzaly na rzecz platformy .NET Framework.

Dodanie litery ,,D" do COM spowodowane bylo szerokim wykorzystaniem technologii DCE/RPC (Distributed Computing Environment(inne jezyki) / Remote Procedure Call), a dokladniej udoskonalonej przez Microsoft wersji, znanej jako MSRPC(inne jezyki). Stosownie do tego okreslenia, DCOM mial rozwiazac problemy:

  • Serializacja argumentow i wartosci zwracanych wywolywanych metod, oraz reprezentacje ich podczas polaczenia.
  • Rozproszone zbieranie nieuzytkow - zapewnienie, ze polaczenie nawiazane przez program klienta zostanie zwolnione, gdy na przyklad proces klienta ulegnie awarii lub polaczenie sieciowe zostanie przerwane.

Jednym z kluczowych czynnikow w rozwiazywaniu tych problemow jest zastosowanie DCE / RPC jako mechanizmu RPC wykorzystanego w DCOM. DCE / RPC ma scisle okreslone zasady dotyczace serializacji i kto jest odpowiedzialny za zwolnienie pamieci.

Zobacz tez

[edytuj | edytuj kod]
Windows APIs
Grafika
Dzwiek
Multimedia
Dostep do danych
Komunikacja
Zarzadzanie
Model komponentu
Rozwoj sterownika
Bezpieczenstwo i dyskrecja
.NET
Mikroserwisy
Wstrzymane lub anulowane