Przejdz do zawartosci

a1

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Ten artykul dotyczy muzyki. Zobacz tez: inne znaczenie tego oznaczenia.
Kamerton - zazwyczaj wydaje dzwiek a1

a1 - dzwiek A (nazwa solmizacyjna: la) w oktawie razkreslnej, od 1953 przyjety jako normalny ton odniesienia przez Miedzynarodowa Organizacje Normalizacyjna o czestotliwosci 440 Hz[1] i opublikowany jako norma ISO 16:1975[2].

Dzwiek ten od ,,II Miedzynarodowej konferencji na temat stroju", ktora odbyla sie w 1939 w Londynie[3], wyznacza czestotliwosc rowna:

Jest to tzw. stroj wiedenski (w odroznieniu od dawniej obowiazujacego stroju paryskiego rownego 435 Hz). W praktyce czesto bywa tez stosowany stroj nieco wyzszy (442-445 Hz).

Relacja a1 do c1 wynosi 5:3 natomiast jego rozmiar w centach (przy zalozeniu c1 = 0): 900.

W minionych wiekach (ale takze i dzis) wysokosc dzwieku a1 mogla byc wyzsza lub nizsza od znormalizowanego stroju wspolczesnego. Zalezalo to zarowno od epoki, jak i praktyki poszczegolnych osrodkow muzycznych[4]. Dzis np. w wykonawstwie muzyki dawnej stosuje sie najczesciej stroj a1 = 415 Hz (tzw. stroj barokowy), dokladnie o pol tonu nizej od a1 = 440 Hz, oraz a1 = 394 Hz do wykonywania muzyki starofrancuskiej[5][6].

Wynaleziony w 1711 kamerton wydaje przewaznie dzwiek a1. Przyrzad ten byl dawniej powszechnie stosowany do strojenia akustycznych instrumentow muzycznych.

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. | AndrzejA. Chodkowski AndrzejA. (red.), Encyklopedia muzyki, Wydawnictwa Naukowe PWN, 1995, s. 423 .
  2. | TorT. Halmrast TorT., Tune in to ISO 16! The long and oscilating history of standard tuning frequency, ,,ISO Focus", grudzien 2012, s. 25-27 (ang.).
  3. | GierardG. Mizgalski GierardG., Podreczna encyklopedia muzyki koscielnej, Ksieg. sw. Wojciecha, 1959, s. 230 .
  4. | David Drambian: Toneurythmie Im Lichte Der Musikwissenschaft: Eine Musiksemiotische Analyse, Diplomica(r) Verlag GmbH, Hamburg 2008 s. 99 - tabela prezentujaca wysokosc stroju w roznych czasach (gl. XIX i XX w.) i osrodkach.
  5. | Barthold Kuijken: The Notation Is Not the Music: Reflections on Early Music Practice and Performance, Indiana University Press, Bloomington & Indianopolis 2013, s. 19 nn.
  6. | Richard W. Griscom,David Lasocki: The Recorder: A Research and Information Guide, Routlege, New York 2012, s.222

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • Ulrich Michels: Atlas muzyki. T. I. Warszawa: Proszynski i S-ka, 2002, s. 16, 17. ISBN 83-7255-085-9.