Segen

De Segen (vun lat. signare, ,,dat [Kruuz-] Teken dorover slahn") is in allerhand Religionen en Sprook oder Satz, de dat goot mit en Minschen oder en Saak menen deit. He schall Andeel geven an Gott siene Gnaad oder Kraft. Ok schall he dor to holpen, dat Gluck un Freden kummt un dat de Gott, in den sien Naam he utspraken is, schulen un bewohren schall. Faken warrt dor en Teken mit verbunnen, as dat Opleggen vun de Hannen, dat Utbreden vun de Hannen, dat Kruuzteken un annere Teken vun den Segen. Dusse Teken schollt noch mol duutlich maken, dat en Gott sik den Minschen oder de Saak towennen deit, de den Segen afkriggt.

Wieterhen warrt hudigendags dat Woort Segen ok ohn deepern Sinn un ohn Tosamenhang mit en Gott bruukt, wenn vun Freid snackt warrt, sunnerlich, wenn vun en Saak rieklich wat dor is (,,Dut Kind is de reinste Segen", ,,Geldsegen", ,,Doorsegen"). De Flook kann just as dat Gegendeel vun'n Segen ankeken weern.

• Dat hebraasche Verb barach for segen kummt toeerst in 1. Mose 1,22 vor, as Gott de Deerter in't Water un in'e Luft schapen hett un as he jem segent hett. En lutt beten later segent he de eersten Minschen 1. Mose 1,28.
• In 1. Mose 2,3 spennt Gott sien Segen den soventen Dag, weil he dor ruhn deit vun all siene Warken, de he maakt hett.
• In 1. Mose 32,23-30 stritt Jakob mit en Engel oder mit Gott sulms (,,Laat mi los, dat Morgenroot is al upstegen. Man Jakob anter: Ik laat di nich los, wenn du mi nich segenst")
• Israel (Jakob) hett na 1. Mose 48,13ff Josef siene Sohns segent mit dat Teken vun dat Upleggen vun de Hannen.

De Segen kann, wenn he eenmol utspraken is, nich mehr toruch nahmen weern (1. Mose 27,33).

• In 4. Mose 6,24-26 seggt Gott, wie Aaron un siene Nakamen den segen over de Israelskinner utspreken schollt. Dusse Segen warrt bit up den hudigen Dag bruukt un heet dorum ,,Aaron sien Segen". Na de Bibeloversetten vun Karl-Emil Schade geiht he so:

De Herr segen di un bewohr di;

De Herr laat sien Angesicht luchten to di hen un wees di gnadig;

De Herr heev hooch sien Angesicht to di hen un geev di Freden.

Dusse Segen warrt bit up dussen Dag ok in christliche Karken spraken.

In dat Nee Testament kriegt de Christenlude to horen, dat se segen schollt un nich floken (Matthaus 5,44; Lukas 6,28; Romer 12,14). Dat hett Wind in de Seils vun de Lehr geven, dat de christliche Gott en Gott vun Leev un Barmhartigkeit is un dat de Bibel lehren deit, Verdreet un Flook schollt wi Gott overlaten, dat weer nix for us.

• Klaus Seybold: Der Segen und andere liturgische Worte aus der hebraischen Bibel. Theologischer Verlag Zurich, 2004. ISBN 3-290-17320-8.
• Claus Westermann: Der Segen in der Bibel und im Handeln der Kirche. Chr. Kaiser, Munchen 1992. ISBN 3-459-01945-X.

• verscheden Formen vun den Segen
• Wat en Segen in de Evangeelsche Karkenlehr beduden deit